انسان تركيبي از شخصيت موسايي و فرعوني است و اين شخصيت ثاني بايد زنداني شود .

 

انسان داراي دو شخصيت علوي و سفلي است و همه ي دين براي آن است كه انسان به راهنمايي

 

دين و شريعت ، خود علوي را بر خود سفلي و فرعوني حاكم گرداند . اگر خود فرعوني را به

 

خود رها كني ، به ولايت نفس اماره و تربيت شيطان در مي آيد .

 

بدين رو ، يكي از راه هاي مبارزه با ميدان داري خود سفلي ، سركوفت زدن و تحقير آن است و

 

هم از اين رو ، خود حيواني را آنقدر بايد زير تازيانه ي مذمتها قرار داد و عيوب و پستيهاي او

 

را بارها به رخش كشيد كه ديگر اذن خروج عليه خود علوي پيدانكند و اين نوشته ، تازيانه ها ي

 

گوياي مذمت و سر كوفت نفس است كه در تعابير متنوع ، نفس را به باد ملامت گرفته است .

 

پس مي پردازيم به محاكمه ي نفس :

     

    حصار دنيا :

     

 

      واي بر تو اي نفس !

 

         آيا مي داني كه وعده گاهت مرگ ؛خانه ات قبر ؛بسترت خاك ؛ مونس ات كرمها ؛ و

 

بزرگترين خطرها را پيش روي توست ؟

 

         واي بر تو !!!

 

         آيا وعده گاه ابديت غير از بهشت و جهنم است ؟

 

         پس چرا دل به اين دنيا بسته اي و و گويي كه هيچ گاه از دنيا كوچ نخواهي كرد ؟

 

         از پروردگارت شرم نمي كني ؟

 

         او كه نعمات دنيا را برايت آفريده !

 

         و بهشت را جايگاه عبدي نيكو كاران قرر داده !!!

       

 

        ادعاي زهد:

 

 

 

         واي بر تو اي نفس كه ادعاي زهد و اخلاص داري !

 

         اگر تو مخلص هستي و براي خدا و دار كرامت او ، از (مشتهيات) دنيا زهد

 

         مي ورزي ، چه شده است كه از مدح و ثناي مردم كه فلاني اهل (صلاح و

 

         سداد است) اين قدر خوش حال مي شوي و در دل (غنج و دلال ) مي كني و

 

         براي همنشيني با اهل دنيا و (زخارف) آن جان مي دهي و از فقرا و مساكين

 

         مي گريزي ؟

    

      جرات بر گناه :

 

 

         واي بر تو اي نفس !

 

         چقدر وقيحي ! واي بر تو چقدر ناداني !واي بر تو ! چه چيز باعث جرات تو بر

 

         گناه شده است ؟

 

         واي بر تو اي نفس !

 

         چه پيمانه ها كه مي بندي و مي شكني !

 

         واي بر تو !

 

         آيا با اين خطاها باز هم به آباداني دنيا سرگرمي ؛ گويي كه هيچ گاه از دنيا

 

         نخواهي رفت !؟

 

       هركس فرشته ايست :

 

         واي بر تو اي نفس !

 

         يادت مي آيد كودكي ات را ؟!

 

         آن روز كه به دنيا آمدي گريه مي كردي ؟!

 

         دليلش چه بود ؟!

 

         آري ؛ اگر دنيا را دوست مي داشتي هرگز موقع ورود به آن گريه نمي

 

         كردي !

 

         و حال براي مرگت گريه مي كني . آري ؛ مي بيني كه اين دنيا با زرق و

 

         برقش چگونه فرشته اي مثل تو را گرفتار خود مي كند و بالهاي كوچكت را

 

         از تو مي گيرد ؟!

         

آرزو :

 

         واي بر تو اي نفس !

 

         آيا نمي بيني كساني را كه رفتند ، چگونه ساختند و بر افراشتند و بعد

 

         رفتند و تهي گذاشتند ؛ و چگونه سرزمين و ديار آنان را خداوند به دشمنان

 

         آنان سپردند ؟

 

         آيا نمي بيني چگونه جمع مي كنند آنچه را كه نمي خورند و مي سازند ؛ آنچه

 

         را كه خود در آن سكني نمي گيرند ؟ و آرزوي چيزي را مي كنند كه به

 

         دست نمي آورند ؟!

 

         هر كدام كاخ سر به آسمان كشيده اي مي سازند ؛ در صورتي كه

 

         آرامگاهشان گودي قبر در زير زمين است .

 

         پس آيا در دنيا ، حماقت و خسارتي بالاتر از اين وجود دارد

 

    وعده گاه مرگ :

 

         واي بر تو اي نفس !

 

       آيا نمي داني كه سپاه مرگ بر دروازه ي شهر ايستاده و منتظر رفتن تو

 

        است ، و تمام افراد سپاه با سوگند هاي موكد عهد كرده اند كه از جاي

 

         خود حركت نكنند تا تو را با خود ببرند ؟!

 

         واي بر تو اي نفس !

 

         آيا نمي داني كه مردم آرزو دارند روزي به دنيابرگردند تا آنچه از دستشان

 

         رفته ، جبران كنند و تو هم از آن مردم آرزو مندي ؟

 

  پيام روز:  انسان هرچه آرامتر باشد ، عميق تر است .

 

  

 

                                                            

                                                    

 

 

                                                      


 

نوشته شده توسط زینب در جمعه هفتم اردیبهشت 1386 ساعت 6:30 موضوع | لینک ثابت