چشمان روباه

 باز موسيقي باران و دل و تنهايي 

                                                                                         باز جادوي شب و اين تپش رويايي

باز آن خاطره ي دور كه گم شد در مه

                                                                                       بارش بي كسي و همهمه ي تنهايي

باز هم نم نم اشك و نفس سوخته اي     

                                                                                      باز آرامش موج است دلي دريايي

قصه ي آتش و خاكستر و طوفان و كوير

                                                                                      بال و پر زخمي و زندان قفسي دنيايي

بال ما را برسانيد به صبح ملكوت

                                                                                     كه به مقصد برسد اين همه شب پيمايي

پيام روز:اگه يه روز نتونستي گناه كسي رو ببخشي بدون كه از بزرگي گناه اون نيست از كوچيكي قلب خودته.

نوشته شده توسط زینب در دوشنبه سی ام بهمن 1385 ساعت 21:6 موضوع | لینک ثابت

 همه چيز از آن سفر شروع شد براي رفع دلتنگي تصميم به نوشتن نامه اي به مادرم گرفتم قسمتي از آن را نوشتم  چند لحظه به فكر فرو رفتم تا شايد چيزي به ذهنم برسد و به آخر نامه اضافه كنم . به دتور دست چشم دوخته بودم ، جايي كه علفزار ، سبز پر رنگ به نظر ميرسيد به نامه ام فكر ميكردم كه چشمم به يك روباه سياه افتاد. باورم نميشد فكر كردم اشتباه كرده ام ، اما نه، روباه بود كه كنار مزرعه مي دويد علفها تكان خوردند و روباه به طرف علفها دويد اما باد بود كه علفها را تكان ميداد. روباه سياه برگشت و يكراست به طرف درختزار ، يعني جاييكه من نشسته بودم دويد و در يك چشم به همزدن ناپديد شد.اين صحنه آنقدر برايم هيجان انگيز بود كه آرزو كردم كاش دوباره تكرار ميشد. در تمام عمرم اينقدر هيجان زده نشده بود سر جا ميخكوب بودم؛ فقط صداي كاغذ نامه را كه باد تكان مي داد ميشنيدم. احساس كردم قلبم از جا كنده مي شود . دوباره روباه را ديدم . وحشت زده نبود براي اينكه هنوز مرا نديده بود دلم مي خواست فرياد بكشم .  باور كردني نبود يك روباه سبكتر از يك گربه مي دويد و وقتي از نزديك من گذشت ، ديدم لابه لاي خز سياه پوستش موهاي سفيد روييده است . انگار او شب بود و ماه روي پوستش مي درخشيد . وقتي راهش را عوض كرد باد موهاي صاف و نرمش را پريشان كرد . ناگهان در چند قدمي من ايستاد و همينكه باد بوي من را به او رساند  نگاهم كرد. نه من ونه او از جايمان تكان نخورديم دمش را بالا نگه داشته بود و پاي راست جلوييش را بلند كرده بود هر گز در عمرم روباهي نديده بودم كه با چشمهاي طلايي براقش جلوي من بايستد و به من زل بزند . ناگهان پوزه اش لرزيد و دهانش را باز كرد و من نوك زبان صورتي رنگش را ديدم بي آنكه از من بترسد برگشت و مثل باد از مزرعه گذشت و ناپديد شد. و اين بود داستان عشق من.

پيام روز : هر جدايي نمادي از مرگ است و هر وصالي نمادي از رستاخيز.

نوشته شده توسط زینب در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385 ساعت 17:33 موضوع | لینک ثابت