چشمان روباه

 

مهر بینوایان                                                                                 

 

نوشته شده توسط زینب در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 22:1 موضوع | لینک ثابت

 

         

 

 

 

با يه شعر از جناب لسان الغيب :                

 

نو بهار است در آن كوش كه خوشدل باشي                كه بسي گل بدمد باز و تو در گل باشي

 

من نگويم كه كنون با كه نشين و چه بنوش                 كه تو خود داني،اگرزيرك و عاقل باشي

 

در چمن ، هر ورقي دفتر حالي دگر است                  حيف باشد كه ز حال همه غافل باشي

 

گرچه راهيست پر از بيم ، زما تا بر دوست                رفتن آسان بود ار واقف منزل باشي

 

نقد عمرت ببرد غصه ي دنيا به  گزاف                     گرشب وروز دراين قصه باطل باشي!

                              

                                 حافظا ! گر مدد بخت بلندت باشد

                              

                                 صيد آن شاهد مطبوع شمايل باشي!

                              

              ا  خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازي

 

 

 

       

 

 

سلام دوستاي مهربونم:

 

خوبيد همگي؟

عيد همتون مبارك باشه .

 

انشالله سال شاد و پر از سلامتي و معنويت داشته باشيد .

 

و بتونيد يه كوله بار خوبي و نور براي آخرتتون جمع كنيد

 

تا هم اين دنيا شاد باشيد

 

 

 

هم جهان آخرت

 

                                 

                              

                                   راستي اگه قصد نداريد گناهاتونو پاك كنيد

                عيدتون نه مبارك ؛ چون اون موقع عيد نيست

 

    

 

 

 امام صادق (ع) :

     

                            هر روزي كه در آن گناه نشود عيد است .

 

 

  پس عيد نوروز زماني عيده كه ما لااقل سعي كنيم يه كوچولو از گناهامون ترك كنيم.

 

                        البته اگه تونستيم همشوكه بهتر تره.

 

ولي من مي دونم كه همهي شما ها پاك و معصوميد پـــــــــــــــــــــــــــــــس ...

 

                   

    عيد همگي مبارك.   

 

 

        

       يا مقلب القلوب و الابصار

                                        

                                       يا مدبر الليل و النهار

        

     يا محول الحول و الاحوال

                                          

                                    حول حالنا الي احسن الحال

 

 

   

 

   

                                

                   

                          

                         

 

 

 

نوشته شده توسط زینب در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 ساعت 6:0 موضوع | لینک ثابت

 

 سلام به همه ي دوستاي گلم:

 

وفات پيامبراكرم حضرت محمد مصطفي صلي الله عليه و آله و سلم و شهادت امام حسن مجتبي

 

عليه السلام رو به همگي شما تسليت ميگم .

 

بعده يه مدت طولاني با يه داستان عرفاني و خوشگل آپ كردم لطفا بخونيدش .

 

براي خودتون ميگم واقعا بد نيست گاهي اوقات به ياد خودمون و خداي خودمون بيفتيم .

 

اين دنيا بدجوري ما رو چسبيده . واقعا يادمون رفته كه همه چي تموم ميشه و آخرش فقط خدا

 

ميمونه و خدا.

 

كاش ميشد مثه اين بت خودمونو بشكنيم و از اين پيله ي بديهامون بيرون بيايم خيلي سخته اما

 

بد نيست امتحانش كنيم.

 

آن بت ابراهيم مي خواست :

 

آن بت گريه مي كرد. زيرا هرگز نتوانسته بود دعايي را مستجاب كند و معجزه اي را بر آورده .

 

زيرا شادمان نمي شد از پيشكشهايي كه به پايش مي ريختند و قربانيهايي كه برايش مي آوردند .

 

زيرا دلتنگ كوهي بود كه از آن جدايش كرده بودند و بيزار از آن تيشه كه تراشش داده بود و

 

ملول از آنان كه نامي برايش گذاشته بودند و ستايش اش مي كردند . بت بزرگ گريه مي كرد.

 

زيرا مي دانست نه بزرگ است و نه با شكوه و نه مقدس .

 

همه به پاي او مي افتادند و او به پاي خدا . همه از او معجزه مي خواستند و او از خدا.

 

همه براي او مي گريستند واو براي خدا .

 

او بتي بود كه بزرگي نمي خواست. ابهت نمي خواست . نام و نشان نمي خواست .

 

او گريه مي كرد و از خدا تبر مي خواست . ابراهيم مي خواست . شكستن و فرو ريختن مي

 

خواست .

 

خدا اما دعايش را مستجاب نمي كرد .

 

هزار سال گذشت. هزاران سال ...

 

و روزي سرانجام خداوند تبري فرستاد بي ابراهيم.

 

آن روز بت بزرگ بيش از هر بار گريست ، بلندتر از هر روز .

 

زيرا مي دانست ابراهيمي نخواهد بود. زيرا مي دانست از اين پس او هم بت است و هم ابراهيم.

 

خدايا ، خدايا ، خدايا چگونه بتي مي تواند بر خود تبر بزند؟

 

چگونه بتي مي تواند خود را در هم شكند؟

 

چگونه، چگونه، چگونه؟

 

خدايا ابراهيمي بفرست ، خدايا ابراهيمي بفرست ؟ خدايا ابراهيمي ...

 

بي باكي و دليري و جسارتي اما فرستاد ، ابراهيم وار

 

و چه بزرگ روزي بود آن روز كه يتي تبر بر خود زد و خود را شكست و خود را فرو

 

ريخت .مردمان گفتند اين بت نبود ، اين بت نبود ، سنگي بود سست و خاكي بود پراكنده .

 

پس نامش را از ياد بردند و تكه هايش را به آب دادند و خاكه هايش را به باد .

 

و ديگر كسي نام او را نبرد، نام آن بتي را كه خود را شكست. 

 

اما هنوز هم صداي شادي او به گوش مي رسد ، صداي شادي يك مشت خاك كه از ستايش

 

مردمان رهيد .

 

صداي او به عشق و شكوه و آزادي رسيد.

 

 

 

 

 

  

 

 پيام روز : با خدا باش و پادشاهي كن             بي خدا باش هر چه خواهي كن

 

 

 

نوشته شده توسط زینب در جمعه هفدهم اسفند 1386 ساعت 3:14 موضوع | لینک ثابت